oooffffffff...

depresyonel bi başlangıçla bu günü açtım. Gece sıkıntıdan uyuyamamıştım zaten. Sabah (tatil tarifesi 11:00 yaklaşık  ) salona geçtim. TV'nin önündeki koltuğa kuruldum. tüm VJ(böle mi yasılıo)lerine rağmen KRALTV açtım. Biraz slow dinleyip şiir falan karalamak niyetindeyim. Bu arada kumanda bozuk. Hata birrr... Neyse affettik:)..

işte sürpriz tam bu anda geliyor... "dura dura dura duran agbey duran agbey" ... nerde bizim slow... zaten klibi de bişey. kıro giyimli bir adam resmen "tepiniyo"  yani ... şiir falan kalmadı doğal haliyle.

Yaaaa... ben dpresyon yapıcaktım bu gün :)))...

Ha KralTV'nin VJ lerinden bahsetmişken... Bülent vardı eskiden(hala var mı ki, hiç takip etmiyorum. sevmem zaten bu tip kanalları,neyse) o geldi aklıma. Bişey yok. Sadece aklıma geldi. :)...

Bi de Zeynep Casalini var... offf... Hastayım ya o sesine. Klip de klip haa... acayip bişey. neyse şimdi bi şarkı(şiir mi yoksa) var. ne güzel bişi yaa. uğur arslan/karagümrük yanıyor...

Bide sinir olduum bişey var... neyse onu da anlatmaya kalkarsam... öhöö;).. aman be blog benim blogum analatacam işte.. yok kalsın yaa... başka zamana da yazı lazım...

sevgi ve saygılarımla....

                                    by

''İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor. Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için. Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için. Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için. Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için. Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin değerini bilmediği için. Unutulmaktan korkuyor,dünyaya iyi bir şey vermediği için. Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için....."

w.shakespare

saat 05.25... uyuyamadım bu gece. çok düşündüm. kafam o kadar karışık ki neyden bahsedeceğimi bilmiyorum. sadece yazıp bir miltar rahatlamak. aslında yazma konusunda pek iyi değilim. niyetim de şu anda güzel bişey yapmak değil. sadece düşünceler. darmadağın zihnim. iyi geliyor işte. 

ne düşündüğümü bile tam olarak bilmiyorum. her şey paramparça. bomboş... anlamlı birşeler arıyorum hayatımda. geçmişe bakıyorum. nedenini bile anlayamadığım acıları hâla çektiğimi görüyorum. neden? "kötü" olan şeyleri yenmek için ne yaptım?... şiir defterlerimi karıştırdım, günlüğümü yazılarımı okudum. yaptığım tek şey acıları betimleyim, hatta büyütmek.

...sonra anıların içerisinden

geçmiş acıları bulup

o sandık kokulu acılarla tekrar tekrar kavrulmak.....

işte bütün yaptığım bu. geçmişle yaşıyorum. "tatil"de yaptığım tek şey ise bilgisayarın başında oturup "geyik" yapmak. bilmiyorum neden yazdım buları. şu anda aklımdaki şey metni silip hiç olmamış gibi davranmak. belki bir "iç hesaplaşma"dan kaçmak. kaçıncı kaçış. bu kaçıncı metin olacak sildiğim. umutlardan da kaçmaya başladım. yeni bir "yıkım"  kadar korkunç geliyor ki.... yaşamaya alıştığım acılarımı yine şiirlerimle anlatıp yine aynı çıkmazda yaşarım. ve gördüğüm her kapıdan -kapı olmasada bir saniye nefes alabilme imkanından- kaçarım.

ve yine yazma sebebimin o kadar dılındayım ki... bir saatten fazla zaman geçmiş. olsun. hafifte olsa bir gülümseme, ve sanki üzerimdeki ağırlığın biraz olsun azalması. işte bu yüzden seviyorum yazmayı....

herşeye rağmen....

sevgiyle...

06:30

....

..

.

BEN ÖLÜ BİR DENİZİM ÇÜNKÜ

uzun bir gün

ve bunun gibi

bir sürü uzun gün daha

sanki saniyeler oyun oynuyor benimle

her ânı, her ızdırabı

biraz daha yaşayayım diye...

günler siyah

          siyah-kırmızı...

mutluluklarım sarı

         sarı-solgun...

         kuru çınar yaprakları gibi

         kırış - kırış...

         ve biri, sırf seslerini

        -o acı dolu çığlıkları seviyor diye-

         simsiyah, çamurlu botlarıyla

         üzerine basmış.

         paramparça...

         paramparça mutluluklarım

                  hayallerim gibi...

         toz zerreleri gibi

         dört bir yana yayılmış

                  paramparça hayallerim...

         kızıl kurşunlar yemiş hayallerim sırtından

         ve kanlı eller birtek, saçlarımı okşayan!...

gökyüzüm bu uzun günlerde üstüme çöktü

gökyüzüm...

dostlarım... yıldızlarım...

sessizliğinde şiirlerimi yazdıklarım.

hepsi birer kızıl kurşun,

hepsi ölümümdü..

bu uzun günlerde ettim

"sessizlik yemini"mi

bu günlerde hayata küstüm

bu günlerde "maske"mi düşürdüm...

işte ben...

         hırçın denizde dalgalar duruldu

         ve bu denizde artık

                  yaşam durdu...

         ben bir "ölü deniz"im

                  dalgasız, yosunsuz...

         ben bir "ölü deniz"im...

         dokunmayın sularıma

                 yanarsınız

         benim havamı koklamayın

         boğulur, yaşayamazsınız

         bilmezsiniz siz böyle titremeleri

         dokunmadan hissetmeyi

         bir başına dev bir aşkı taşımayı...

         benim gibi hiç biriniz

                  yemin olsun sevemezsiniz!

                  yemin olsun!

                  ne leyla, ne mecnun...

         öyle bir severim ki ben

         ilaha tapar gibi tapar

         şu milyarlarca yüreğin sevgisini

         işte bu yürekte toplarım....!

ben bir "ölü deniz"im

tepemde gök yüzü

dostlarımı -yıldızlarımı- sattı...

yosunlarım,

        sularımı terk etti sebepsiz....

balıklarıma ağır geldi sevdalarım

         akvaryum yemleriyle beslenen

         şirin "kızıl" balıklar onlar

         ne bilirler böyle sevdaları

         çekip gittiler...

şimdi sular durgun

şimdi "sarı" kumlar hareketsiz

şimdi sahillerimde

ne bir kuşun ayak izi

ne küçücük bir hayat belirtisi...

yakamozlar çizmiyor mehtap, gecelerime

güneşim görünmüyor sen gittin gideli

                                        göklerimde...

sessiz sahiller, durgun sular benim,

ben yosun kokusuna hasret

                                        bir "ölü deniz"im...!